Dag 20 – Drukke dag in het ziekenhuis

Toen we na het dagelijkse bidden op de afdeling kwamen zagen we dat er veel veranderd was. De mevrouw waar ik het gisteren over had was overleden ‘s avonds. Dezelfde avond was er nog een vrouw overleden die in de isolatiecel lag. Deze mevrouw had een auto immuunziekte. We zagen ook dat het met een andere patiënt niet heel goed ging. Deze patiënt lag aan de zuurstof terwijl ze gisteren toen wij klaar waren met onze dienst nog alles zelfstandig deed.

Tijdens het meten van de vitale functies rond 10 uur hebben we mee gelopen met de dokter die op de afdeling alle patiënten komt controleren en een behandelplan voorschrijft. De dokter had bij één mevrouw die in de isolatiecel lag omdat ze “chicken pox” (waterpokken) had, opgeschreven en doorgegeven aan de verpleegkundige dat ze naar huis mag vandaag.

Vandaag hebben we ook bij alle patiënten de bloedsuiker gemeten en daar waar nodig was insuline ingespoten. Het viel me op dat de helft van de hoeveelheid die de patiënt in de arm word gespoten en de andere helft word in het infuus gespoten. Ik heb gevraagd aan de dokter waarom dit gedaan word. De dokter antwoordde hierop dat dit is omdat de bloedsuiker zo enorm hoog is, dat de insuline snel opgenomen moet worden in het lichaam. Daarom spuiten ze een kleine hoeveelheid in de ader en de andere helft die langer de tijd heeft om op te nemen in de boven arm.

Er lag ook een patiënt met bloedarmoede op de mannen afdeling. De patiënt had afgelopen nacht een zak bloed gekregen. Omdat er overdag nog een zak beschikbaar was hebben we deze samen met de dokter gegeven (aangehangen).

Toen wij na onze middagpauze weer terug kwamen op de afdeling zagen we dat ze druk bezig waren met een patiënt. We zijn er bij gaan staan en hebben gevraagd wat er aan de hand was. De patiënt begon sneller te ademen, dus zijn de vitale functies goed gemeten. Opeens begon de patiënt langzamer te ademen de saturatie daalde waarna één van de verpleegkundigen de hoeveelheid zuurstof omhoog verhoogde.

Dit hielp niet en de patiënt begon te gaspen (happen naar lucht). Even later was er een diepe zucht en de patiënt stopte met ademen. Ook was geen hartslag meer te zien en geen pols meer te voelen. Toen hebben we de dokter gebeld om naar de patiënt te komen kijken en de dokter heeft mevrouw overleden verklaard. De patiënt was binnen een kwartier overleden nadat ze sneller begon te ademen. Het was voor mij mijn eerste overlijden waar ik zelf bij was. Een nieuwe maar droevige ervaring.

Toen we daarna in het dossier gingen kijken was er opgeschreven dat de oorzaak van het overlijden een gevolg was van RVI; Right Ventricular Inforation (rechts ventrikel infarct), Chronic Gastroekitis (chronische maagontsteking), PTB; Pulmonary Tuberculosis (tuberculose), Severe Anaemia (erge bloedarmoede) en Acute Pulm Exema; acute longoedeem (vocht bij de longen.)

Na een uurtje werd de patiënt opgehaald door het mortuarium. Ondertussen waren er ook weer 2 nieuwe patiënten opgenomen.

‘s Middags heb ik aan opdrachten voor school gewerkt. ’s Avonds, net voordat we wilde gaan eten kwam onze nieuwe “coach” Kris. Kris gaat ons begeleiden voor haar afstudeerproject de komende tijd, samen met Lydia. Na het eten hebben we vooral veel gepraat over hoe we het tot nu toe vinden hier in Ghana, wat we van onze stage vinden en natuurlijk gevraagd wat Kris allemaal komt doen.

We merken dat er veel grote verschillen met Nederland zijn, zoals;

  • het weer
    (hier is het elke dag boven de 30 graden en in Nederland vriest het nu nog),
  • de mensen
    (je kan niet goed zien of ze nu boos of blij zijn als je bijv. iets vraagt),
  • de zorg
    (de patiënten worden echt behandeld als patiënten en niet als mensen, de patiënten moeten zelf hun medicatie en behandel benodigdheden betalen)
  • en het eten 😉
    (we missen de chips en snoep)