Dag 94 – Home sweet home…

Met wat vertraging in Accra, uiteindelijk om 22:30 uur de lucht in gegaan… On my way home…

Tijdens het vliegen kregen we eten en drinken. Ik was lekker een film aan het kijken toen opeens de piloot rond 02:30 uur het volgende omriep; “is er een dokter of iemand met een medische achtergrond aan boord”. Iedereen van mijn groep sliep behalve Nikki en ik, we keken elkaar aan en vroegen aan een stewardess wat er aan de hand was en of we iets konden betekenen.

Er was een Indische vrouw van 65 jaar die naar de wc wilde gaan door haar benen gezakt. Omdat zij en haar man geen Engels spraken kwam er een tolk bij die toevallig ook aan boord was. Nikki en ik hebben eerst haar vitale functies en bloedsuiker gecontroleerd en deze waren allemaal in orde. Ondertussen was er ook een Britse arts komen helpen. Deze man heeft een gesprek gehouden met de tolk en deze vertaalde het naar de vrouw toe. Omdat de vrouw weinig zei, hebben ze het gesprek met haar man gehouden.

De arts heeft gevraagd of ze al een lange reis achter de rug hadden. Dat was niet het geval, ze vlogen vanuit Accra naar Amsterdam. Dit was de enige vlucht die ze hadden. Verder werd gevraagd of ze zich misselijk of duizelig voelde, dit was niet het geval. Als laatste werd gevraagd wanneer ze voor het laatst had gegeten en gedronken, dit was ‘s avonds om 17:00 uur voordat ze naar het vliegveld kwamen.

De dokter dacht dat het kwam van het snelle opstaan en weinig hebben gegeten en gedronken. Dus hebben we gevraagd of de stewardess een droog broodje en thee had en hebben dit aangeboden aan de vrouw. Ze wilde niets eten dus heeft ze alleen een bekertje thee op. We hebben haar nog 10 minuten laten liggen en haar hierna rustig op laten staan en terug naar haar stoel gebracht.

Dit was een spannend einde van mijn stage. Na het hulp bieden vroeg de stewardess op welke stoel we zaten. We hebben onze stoelnummers doorgegeven en we vroegen ons af waarom we dit moesten doorgeven.

Na het landen kwam de stewardess naar ons toe en gaf ons een bedankje. Nu wisten we waarom we ons nummer door moesten geven. Vandaag veilig om 06:32 uur geland op Schiphol. We moesten nog even wachten op onze koffers en daarna zijn we door de controle gegaan. En toen… HOME SWEET HOME…

Mijn moeder, stiefvader en zusje stonden me op te wachten. Mijn broertje Rik vond het nog te vroeg (watje…). Ik heb ze een dikke knuffel gegeven en ze waren blij me weer te zien. En natuurlijk een hele dikke knuffel en kus gegeven aan m’n moeder. Op Schiphol hebben we samen met de familie van Hilde nog een kop cappuccino gedronken en daar kwamen we de crew van het programma “Hello, Goodbye…” tegen. Daarna zijn we om 8:30 uur naar huis vertrokken.

Na een rit van 1,5 uur, waarvan ik een uurtje heb geslapen, zijn we weer veilig thuis aangekomen. Hier hing als “welkom” een spandoek met “welkom thuis Lars” en hingen er foto’s op het raam.

Nadat ik onze hond Hugo ook gedag heb gezegd ben ik begonnen mijn koffers weer uit te pakken en heb ik mijn cadeautjes gegeven en mijn souvenirtjes laten zien. Helaas heeft één glas het niet overleefd en heb ik het terug gevonden in stukjes.

‘s Avonds kwamen opa, oma, de buren en mijn oom en tante even langs om mij “welkom thuis” te heten en mijn verhalen te horen wat ik allemaal heb meegemaakt. Na 37 uur wakker te zijn geweest heb ik om 22:30 uur mijn heerlijke “eigen” bed maar eens opgezocht.